همانگونه که از نام شرکت پیداست، نخستین محصول تولیدی این شرکت نئوپان می باشد. در این صفحه این محصول را به شما معرفی خواهیم کرد.

         

تعریف نئوپان
نئوپان نام تجاری فرآورده ای است که از تراشه های چوب ساخته می شود . نئوپان محصول چوب مهندسی شده ساخته شده از خرده چوب هایی مثل تراشه های کارخانه اره کشی یا خاک اره به همراه رزین مصنوعی یا چسب های مناسب دیگر است که پرس و فشرده شده باشد. نئوپان یک فرآورده کامپوزیتی (ترکیبی) است.
این محصول معمولا از صنایع بازیافت چوب است بطوری که ضایعات بدست آمده در فرآیند بهره برداری از چوب درختان برای مصارف مختلف را تبدیل به خرده چوب می کنند، سپس این خرده چوب ها را رطوبت گیری و به خوبی همگون می کنند و چسب می زنند و تحت پرس حرارتی قرار می دهند . ورق های به دست آمده پس از سرد شدن و سنباده خوردن قابل استفاده اند .

خصوصیات
مهم ترین خصوصیاتی که می توان برای نئوپان یا تخته خرده چوب عنوان کرد عبارتند از قیمت پایین، قابلیت عرضه در ورق های گسترده، سبکی و قابلیت تزیین با ورق های ملامینه. البته نقطه ضعف این تخته ها حساسیت آنها به رطوبت است که با استفاده از ترکیبات مناسب تا حدودی بهبود یافته است. با توجه به اینکه نئوپان یک محصول کامپوزیتی (ترکیبی) می باشد با تغییر در ترکیبات مواد افزودنی میتوان خصوصیات آن را تغییر داد به طوریکه برخی از تولید کنندگان موفق به تولید نئوپان های ضد آب و یا مقاوم در برابر آتش شده اند.
خصوصیات ذکر شده فوق باعث می گردد این محصول یک انتخاب مناسب برای صنایع مختلف به خصوص صنایع مبلمان و معماری باشد. گواه این گفته را می توان حجم گسترده از مبلمان منازل، کابینت آشپزخانه، کمد ها، ویترین ها و … دید.

تاریخچه و پیشرفت
نئوپان در قرن ۱۹ میلادی و توسط Max Himmelheber (مخترع آلمانی، تولد: ۲۴ آوریل ۱۹۰۴، وفات: ۱۷ دسامبر ۲۰۰۰) اختراع شد.
در پایان سالهای ۱۹۴۰ میلادی در آلمان عملا چوب کافی برای ساخت تخته های چند لایی مقرون به صرفه وجود نداشت به همین علت نئوپان جایگزین تخته های چند لایی شد.
اولین قطعه نئوپان در زمان جنگ جهانی دوم در کارخانه ای واقع در برمن (Bremen) آلمان ساخته شد. در ساخت این تخته از مواد زائدی مانند تراشه های چوب و خاک اره استفاده شده بود که توسط یک آسیاب چکشی به تراشه های ریز و ریز تری تبدیل شده تا بتواند از یک صفحه مخصوص عبور کند سپس با یک رزین فنلی مخلوط شده و به نئوپان تبدیل می شد. بیشتر تولید کنندگان دیگر تخته خرده چوب نیز از همین روش استفاده می کردند هرچند که نوع رزین مصرفی آنها متفاوت بود.
تولید کنندگان جهت رسیدن به یک ترکیب مناسب و اقتصادی از رزین و خرده های چوب که ضمن افزایش یکنواختی، و بهبود قدرت ظاهر تخته نئوپان را نیز داشته باشد، شروع به پردازش و آزمودن گونه های مختلف چوب مانند غان ، راش ، توسکا ، کاج و صنوبر و غیره کردند. ترکیب نهایی تخته ای بود دارای هسته ای متشکل از ذرات درشت که سطح خارجی آن با لایه های ظریف پوشیده شده بود. این نوع از تخته به نئوپان سه لایه معروف است و هم اکنون نیز در تولید نئوپان مورد استفاده قرار می گیرد.

شیوه ساخت
نئوپان با مخلوط کردن ذرات خرده چوب آغشته به رزین و شکل دادن آن به صورت یک صفحه تولید می شود.
مواد خام (تکه های چوب) که برای تولید نئوپان استفاده می شود ابتدا توسط دستگاه های خرد کن به تکه های ریز تبدیل می شود و سپس توسط دستگاه الک به دو دسته نرمه و درشته تقسیم می گردد.
تکه های خرده چوب دسته بندی شده توسط دستگاه بلندر (مخلوط کن) به چسب مخصوص که ترکیبی از رزین اوره فرمالدئید، هاردنر، پارافین، امولیگاتور، آمونیاک و سایر افزودنی ها (که با توجه به نوع مصرف تخته نهایی تعیین می گردد) می باشد آغشته میگردد.
مخلوط به دست آمده توسط دستگاه فرمینگ (شکل دهنده) به صورت یک کیک سه لایه (نرمه، درشته، نرمه) بر روی یک نوار مخصوص ریخته شده و به زیر پرس می رود. در پرس با حرارت و فشار اعمال شده و طی زمان مشخص، نئوپان با ضخامت مورد نظر تولید کننده تشکیل می شود.
نئوپان تولید شده در سیستم خنک کننده اولیه مقداری از حرارت خود را از دست می دهد. با توجه به شیوه پرس و طراحی خطوط تولید سیستم های خنک کننده متفاوتی وجود دارد. در این شرکت نئوپان های تولید شده بعد از پرس دارای طولی در حدود ۱۲ متر می باشد و از یک خنک کننده ستاره ای استفاده می کند.
پس از آنکه نئوپان اندکی از حرارت خود را از دست داد به میز برش انتقال داده می شود تا بر اساس نیاز بازار به ابعاد مورد نظر برش داده شود.
نئوپان های برش داده شده به مدت ۴۸ ساعت در انبار تولید نگهداری می شوند تا به گرمای محیط برسند. این نئوپان ها سپس به واحد سنباده تحویل می گردد تا هر دو سطح کار سنباده خورده و به این ترتیب علاوه بر طرف نمودن ناهمواری های سطحی ضخامت محصول نهایی نیز در سرتاسر محصول یکنواخت می گردد.